سوم اينكه وقتى به احوال و اقوال اصحاب صالح رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم و تابعين و متأخرين از آنها نگاه مىكنيم و مىبينيم كه همه آنها اجماع دارند كه بدعت امرى مذموم و قبيح و منفور است و بايد راههايى كه به آن مىرسند بسته شود و بايد افرادى كه اهل بدعت و معروف به آن هستند مورد نكوهش قرار گرفته و از هم‌نشينى با آنها و شنيدن كلام آنها دورى كرد كسى از آنها در اين امور كه گفته شد خلاف اين نگفته‌اند و استثنايى نداشته‌اند بنابراين ، اجماع مذكور اجماعى است كه با استقراء ثابت شده است به روشنى دلالت دارد كه در بدعت ، مورد نيكو و حسن وجود ندارد . « 1 » چهارم : هر كس به دور از هواى نفس و گرايشهايش در بدعت تأمل كند متوجه مىشود كه بدعت تضاد با شرع دارد و احكام شرع را متهم به نقص كرده و نياز به مكمل و تتمه مىداند و هر چيزى كه چنين باشد محال است كه به حسن و قبيح تقسيم گردد و يا اينكه بعضى از آنها پسنديده و برخى مذموم باشد . « 2 » پنجم : اگر بپذيريم كه در روايات و گفته‌هاى گذشتگان چيزى باشد كه مقتضى حسن برخى از بدعتهاى شرعى باشد و بازهم اين نمىتواند عامى كه بدعت را مذموم بشمارد را از عموميت خارج كند ، زيرا آنچه كه شمرده شود يا در اصل حسن و نيكو نيست در نتيجه اثبات نيكو بودن آن نياز به دليل دارد و امّا آنچه كه حسن آن اثبات شده باشد . ديگر

--> ( 1 ) . الاعتصام ج 1 ، ص 142 . ( 2 ) . همان .